پوشاندن بار وانت در باران؛ کف، برزنت و طناب به ترتیب

چرا بار زیر برزنت هم خیس می‌شود؟

بیشتر بارهایی که پشت وانت خیس می‌شوند، برزنت داشته‌اند. آب از جایی آمده که کسی حسابش را نکرده بود: از کف کفی، از گودی وسط برزنت یا از لبه‌ای که در باد بلند شده. پوشاندن بار وانت در باران از پایین شروع می‌شود: نایلون لبه‌دار زیر کارتن‌ها، استرچ دور بار، بالای شیب‌دار، برزنت یکپارچه و طنابی که روی برزنت بسته شود.

این ترتیب برای هر وانت روبازی که بار حجیم می‌برد یکی است و مرحله‌ها را به همان ترتیبی نوشته‌ایم که روی کفی انجام می‌شوند. جابه‌جا کردنشان، مثلاً استرچ پیچیدن بعد از چیدن بار روی کفی، کار را سخت‌تر و نتیجه را بدتر می‌کند.

پیش از آمدن وانت، این‌ها را کنار بار بگذارید

• یک برزنت سالم که کل بار را بپوشاند و از هر طرف تا روی دیوارهٔ کفی پایین بیاید؛ حلقه‌های لبه‌اش کنده نشده باشد.
• یک تکه نایلون ضخیم، بزرگ‌تر از کف بار.
• یک رول استرچ و یک رول چسب پهن.
• چند کیسهٔ زبالهٔ بزرگ و ضخیم.
• طناب یا تسمه به تعداد کافی، و چند تکه مقوا برای زیر طناب.
• یک تختهٔ بلند یا کارتن دراز و محکم برای تیغهٔ وسط بار.

اینکه وانتی که از شیپ‌نو سفارش داده‌اید برزنت و طناب کافی همراه داشته باشد را از پیش فرض نکنید. نایلون و استرچ که مال خودتان باشد، نیمی از پوشاندن بار وانت از قبل دست خودتان است.

قدم اول: نایلون کف، مثل یک سینی

کف کفی وانت در باران خودش جوی آب است. آب از لبه‌ها و درز در عقب می‌آید، کف را می‌پوشاند و کارتن‌ها از پایین مثل فتیله آن را بالا می‌کشند. برای همین اولین لایه روی کف پهن می‌شود، نه روی بار.

نایلون را پهن کنید و لبه‌هایش را یک وجب روی دیواره‌های کفی بالا بیاورید؛ چیزی شبیه یک سینی کم‌عمق. اگر چند تخته یا یک پالت چوبی دارید، آن‌ها را روی نایلون بگذارید تا کارتن‌ها کمی از کف فاصله بگیرند. آبی که با همهٔ این‌ها به کف برسد، زیر تخته‌ها می‌ماند و به مقوا نمی‌رسد.

قدم دوم: کارتن‌ها را پیش از چیدن بپوشانید

استرچ را وقتی بپیچید که کارتن‌ها هنوز روی زمین‌اند؛ دور کارتنی که به دیوارهٔ کابین چسبیده، نمی‌شود چرخید. چند کارتن هم‌اندازه را روی هم بگذارید و از پایین شروع کنید. سر استرچ را زیر دور اول گیر بدهید، رول را عمودی نگه دارید و هر دور را تا نیمه روی دور قبلی بیندازید. پایین ستون، جایی که آب بیشتر می‌پاشد، دو سه دور اضافه بپیچید. پیش از دورهای بالایی یک تکه نایلون روی سر ستون بگذارید تا استرچ لبه‌هایش را روی دیواره‌ها نگه دارد.

درز بالای هر کارتن را با چسب پهن در طول درز ببندید و سر چسب را از دو طرف یک وجب روی دیوارهٔ کارتن برگردانید. آب معمولاً از همین دو سرِ بازِ درز راه پیدا می‌کند.

وسایل نرم و کوچک، مثل کوسن و پتو و لباس، در کیسهٔ زبالهٔ بزرگ بروند. دهانهٔ کیسه را بپیچانید، روی خودش تا کنید و چسب بزنید و کیسه را طوری بگذارید که دهانه رو به پایین باشد؛ کیسه‌ای که دهانه‌اش رو به آسمان است، آب را جمع می‌کند. روزهای گردوخاک هم همین استرچ است که مبل پارچه‌ای را تمیز نگه می‌دارد، چون خاک ریز از لبه‌های برزنت راه پیدا می‌کند. خطرهای دیگر هر فصل را در اثر گرما، سرما و باران بر بار نوشته‌ایم.

قدم سوم: بار را شیب‌دار بچینید

برزنتی که روی بار صاف کشیده شود، وسطش گود می‌افتد و آب باران همان‌جا جمع می‌شود. آب جمع‌شده سنگین است، برزنت را پایین‌تر می‌کشد و بالاخره از یک حلقه یا درز راهی به داخل پیدا می‌کند.

بلندترین نقطهٔ بار باید وسط و در طول کفی باشد و دو طرف پایین‌تر، مثل شیروانی. تختهٔ بلند یا کارتن دراز را در طول، روی وسط بار بخوابانید تا تیغهٔ این سقف شود. بار را از سقف کابین بالاتر نبرید؛ شیب را با پایین آوردن کناره‌ها بسازید، نه با بالا بردن وسط. در پوشاندن بار وانت، شکل بارِ زیر برزنت همان‌قدر مهم است که خود برزنت.

پوشاندن بار وانت با برزنت؛ از جلو به عقب

برزنت را اول روی جلوی بار، پشت کابین، باز کنید و به عقب بکشید. لبهٔ جلو را تا پایین دیوارهٔ جلوی کفی بیاورید و همان‌جا محکم ببندید؛ باد روبه‌رو اگر زیر این لبه برود، برزنت را از جا می‌کَند. اگر برزنت دو تکه است، مثل سفال‌های بام بچینید: تکهٔ جلویی روی تکهٔ عقبی می‌نشیند و لبه‌اش رو به عقب است، تا باد از روی درز رد شود و زیرش نرود.

لبه‌های کناری برزنت را از روی دیواره‌ها بیرون بیندازید و به قلاب‌های بیرون کفی ببندید. برزنت باید بیرون از سینی نایلونی پایین بیاید، نه داخل آن؛ وگرنه هر قطره‌ای که روی برزنت می‌ریزد، یکراست به همان سینی کف می‌رسد.

طناب‌ها روی برزنت بسته می‌شوند، در عرض بار و هر چند وجب یکی، و یکی هم در طول. برای کشیدن طناب، گره قرقره‌ای زور بیشتری از گره ساده می‌دهد: وسط طناب یک حلقهٔ کوچک بزنید، سر آزاد را از قلاب کفی رد کنید و از داخل حلقه برگردانید. یک دست حلقه را نگه می‌دارد که سُر نخورد و دست دیگر سر طناب را رو به پایین می‌کشد؛ آخر کار با دو گره سادهٔ پشت‌سرهم قفلش کنید. جایی که طناب روی گوشهٔ تیز کارتن یا لبهٔ فلزی دیواره می‌افتد، مقوای تاشده بگذارید؛ برزنت اول از همان‌جا سوراخ می‌شود. سرهای آزاد طناب را جمع کنید و زیر طناب دیگری گیر بدهید تا در باد شلاق نزنند.

این روش برای وانت نوشته شده است. در بارهای بزرگ‌تر، کامیون سقف‌دار گاهی کل این دردسر را حذف می‌کند و مقایسهٔ بدنهٔ مسقف و روباز نشان می‌دهد کجا.

چه باری را زیر باران اصلاً روباز نفرستید؟

بعضی بارها را هیچ پوششی روی کفی روباز امن نمی‌کند، چون با یک نم کوچک خراب می‌شوند یا دیگر خشک نمی‌شوند:

• تشک و مبل پارچه‌ای، که آب را مثل اسفنج می‌کشند و تا روزها نم پس می‌دهند و بو می‌گیرند؛
• لوازم برقی و الکترونیکی بی‌جعبه، از تلویزیون تا کیس رایانه؛
• کمد و میز نئوپانی و ام‌دی‌اف، که لبه‌شان آب بخورد باد می‌کند و دیگر صاف نمی‌شود؛
• کیسه‌های گچ و سیمان، که نم بکشند همان‌جا سفت می‌شوند؛
• کاغذ، کتاب و پرونده.

برای این‌ها یا سفارش را به ساعت یا روز خشک‌تری بیندازید، یا تکه‌های کوچک‌تر را با خودروی سواری که بار را در کابین می‌برد بفرستید. اگر هیچ‌کدام شدنی نیست، هنگام سفارش در اپلیکیشن یا با ۱۸۰۰ بگویید بار چیست و بپرسید چه خودرویی برایش ممکن است. پوشاندن بار وانت برای کارتن و بار مقاوم جواب می‌دهد؛ برای تشک خیس‌شده جوابی ندارد.

در مقصد، برزنت خیس را چطور بردارید؟

باز کردن برزنت خیس آخرین جایی است که بار آب می‌خورد. پیش از باز کردن، جای خشکی برای بار آماده کنید، مثلاً سرسرای ساختمان یا پارکینگ، و یک ملحفه یا مقوا روی کف بیندازید.

طناب‌ها را از عقب باز کنید و برزنت را از عقب به جلو جمع کنید، طوری که روی خیسش به داخل تا شود. اگر برزنت را از کنار بکشید، آبی که روی آن جمع شده یکجا روی کارتن‌ها خالی می‌شود. کارتن‌های بالایی را اول بردارید و استرچ را تا وقتی بار داخل ساختمان نرفته باز نکنید. کارتنی هم که با این همه نم کشیده، همان روز خالی شود؛ کارتن خیس که یک شب بماند، محتوایش بو می‌گیرد.