تاکسی موتور در ترافیک؛ به‌موقع و مرتب به قرار کاری برسید

فرض کنید شنبه صبح است، مصاحبهٔ کاری‌تان ساعت نه در دفتری آن سر شهر شروع می‌شود و نقشهٔ گوشی مسیر ماشین را سرتاسر قرمز نشان می‌دهد. تاکسی موتور در ترافیک چنین صبحی معمولاً زودتر می‌رساند، به شرطی که جای سوار شدن را درست انتخاب کنید، کنار خیابان آماده باشید، راننده را به عجله نیندازید و چند دقیقه هم برای مرتب کردن خودتان در مقصد کنار بگذارید. این سفر فرضی را صحنه‌به‌صحنه دنبال می‌کنیم.

صحنهٔ اول: ساعت هشت، تصمیم و سفارش

متقاضی کار ساعت هشت آماده است: پیراهن اتوکشیده، کت، و پوشه‌ای با رزومه و چند نمونه‌کار. مسیر ماشین از دو گره می‌گذرد؛ پلی که صبح‌ها شلوغ است و میدانی که شنبه‌ها قفل می‌شود. تنهاست و جز یک پوشه باری ندارد. این دقیقاً همان وضعیتی است که تاکسی موتور در ترافیک به کارش می‌آید. با یک همراه یا در هوای بارانی، حساب فرق می‌کرد؛ مقایسهٔ تاکسی موتور با تاکسی معمولی همین فرق‌ها را ردیف کرده است.

خانه ته یک کوچهٔ بن‌بست باریک است. با نشانی در خانه، راننده باید وارد کوچه شود، دنبال پلاک بگردد و بعد جایی که جا ندارد دور بزند. پس جای سوار شدن را سر کوچه می‌گذارد، جلوی نانوایی، و همین نشانه را هم اعلام می‌کند. تاکسی موتور شیپ‌نو را در اپلیکیشن سفارش می‌دهد؛ می‌توانست با ۱۸۰۰ هم تماس بگیرد. کرایه را پیش از تأیید می‌بیند و روش پرداخت را همان موقع روشن می‌کند تا در مقصد معطل نشود.

درس این صحنه: جای سوار شدن باید جایی باشد که موتور بتواند کنار خیابان بایستد و مسافر از دور دیده شود. وسط میدان، پشت ایستگاه اتوبوس یا دهانهٔ یک تقاطع شلوغ جای خوبی نیست؛ سر کوچه‌ای با یک مغازهٔ آشنا بهتر است.

صحنهٔ دوم: کنار خیابان، پیش از رسیدن راننده

پیاده آمدن تا سر کوچه چند دقیقه طول می‌کشد، پس متقاضی زودتر راه می‌افتد. نقطهٔ راننده را روی نقشهٔ اپلیکیشن شیپ‌نو می‌پاید و همین که آن نقطه به چند خیابان آن طرف‌تر می‌رسد، خودش جلوی نانوایی ایستاده است.

پوشه را در دست نگرفته. باد روی موتور پوشهٔ باز را ورق‌ورق می‌کند و دستی که پوشه را نگه داشته، دیگر دستگیره را نمی‌گیرد. رزومه‌ها در کاور پلاستیکی‌اند و کاور در کولهٔ نازکی که صاف به پشت می‌چسبد. کراوات را هنوز نبسته و در جیب کت گذاشته، چون کراوات آزاد روی موتور تمام راه به صورت خودش و پشت راننده می‌خورد. دکمه‌های کت بسته است و گوشی در جیب داخلی.

آماده بودن فقط به نفع برنامهٔ خود مسافر نیست. راننده در هر توقف تا پنج دقیقه بدون هزینهٔ اضافه منتظر می‌ماند و بعد از آن برای هر ده دقیقه ۵٬۰۰۰ تومان روی کرایه می‌آید. با این حال، در صبحی مثل این، گران‌ترین بخش معطلی دقیقه‌هایی است که از وقت مصاحبه کم می‌شود.

موتور که می‌رسد، کلاه را همان‌جا سر می‌گذارد و پیش از سوار شدن بندش را می‌بندد. بستن بند روی موتوری که راه افتاده، یعنی چند ثانیه نشستن بدون اینکه جایی را گرفته باشید.

صحنهٔ سوم: تاکسی موتور در ترافیک، بدون عجله

در خیابان اصلی، موتور در امتداد صف ماشین‌ها پیش می‌رود و کار مسافر در این تکه یک چیز است: آرام و بی‌حرکت نشستن. وقتی موتور تقریباً با سرعت قدم زدن از میان دو ردیف ماشین رد می‌شود، کوچک‌ترین جابه‌جایی وزن ترک‌نشین تعادل را به هم می‌زند. متقاضی زانوها را جمع نگه می‌دارد تا به آینهٔ بغل ماشین‌ها نخورد و سرش را برای دیدن تابلوها نمی‌چرخاند.

خطرهای این بخش از مسیر آشناست: عابری که از لای ماشین‌های ایستاده بیرون می‌پرد، دری که ناگهان باز می‌شود، ماشینی که با سبز شدن چراغ بی‌راهنما تغییر مسیر می‌دهد و موتور دیگری که پشت سرتان همین شکاف را می‌خواهد. راننده برای همین ترمزهای کوتاه و پشت‌سرهم می‌گیرد. ترک‌نشینی که آماده باشد، با ران‌ها خودش را نگه می‌دارد و با هر ترمز به پشت راننده نمی‌کوبد.

ساعت هشت و سی‌وپنج دقیقه است و هنوز یک‌سوم راه مانده. وسوسه می‌شود بگوید «از پیاده‌رو برو» یا «از خط اتوبوس برو». نمی‌گوید. تاکسی موتور در ترافیک به این دلیل زودتر می‌رسد که از کنار صف جلو می‌رود، نه چون قانون را دور می‌زند. اگر راننده خودش خواست از پیاده‌رو یا خلاف جهت برود، بگویید ترجیح می‌دهید چند دقیقه دیرتر برسید. تأخیر را با پیامی مدیریت کنید که پیش از سوار شدن فرستاده‌اید، نه با فشار روی کسی که فرمان دستش است.

صحنهٔ چهارم: پیاده شدن سر خیابان فرعی

دفتر روی بلواری پرتردد است و جلوی درش جایی برای ایستادن موتور نیست، پس راننده در دهانهٔ خیابان فرعی کناری نگه می‌دارد. متقاضی صبر می‌کند موتور کامل بایستد و راننده پایش را روی زمین بگذارد. از سمتی پیاده می‌شود که اگزوز داغ آنجا نیست و پیش از پایین گذاشتن پا، پشت سرش را نگاه می‌کند تا موتور یا دوچرخه‌ای از کنارش رد نشود. بند کلاه را روی پیاده‌رو باز می‌کند، نه وقتی هنوز روی زین نشسته است.

چون روش پرداخت از موقع سفارش روشن بوده، کنار خیابان دنبال چیزی نمی‌گردد؛ کلاه را پس می‌دهد و راه می‌افتد. چند قدم پیاده‌روی از خیابان فرعی تا در دفتر، بهای ایستادن در جای امن است و ارزشش را دارد.

صحنهٔ پنجم: چند دقیقه برای مرتب شدن

ده دقیقه به نه مانده است. کلاه موها را صاف به پیشانی چسبانده و رد کمرنگی از لبهٔ داخلی‌اش روی پیشانی مانده که چند دقیقه‌ای طول می‌کشد تا محو شود. در جیب کوچک کوله یک شانه، یک کش مو و یک بستهٔ دستمال مرطوب هست که جای زیادی نمی‌گیرند. در سرویس بهداشتی ساختمان کمی آب به موها می‌زند، کراوات را می‌بندد و گرد کفش را پاک می‌کند. پوشه صاف و خشک از کوله بیرون می‌آید. برای روسری یا شالی که زیر کلاه جابه‌جا شده، یک آینهٔ کوچک به کار می‌آید.

درس این صحنه ساده است: موتور وقت می‌خرد، ولی بخشی از آن را همین‌جا خرج می‌کنید. زمان‌بندی را طوری بچینید که این چند دقیقه هم در آن جا بگیرد و قرار را با موهای به‌هم‌ریخته شروع نکنید.

اگر آن صبح چیزی طبق برنامه پیش نمی‌رفت

همین سفر با یک تغییر کوچک شکل دیگری پیدا می‌کرد:

• راننده هم از همین ترافیک به سمت شما می‌آید. وقتی تاکسی موتور در ترافیک ساعت شلوغی سفارش می‌دهید، فاصلهٔ ثبت سفارش تا رسیدن راننده هم بخشی از سفر است؛ سفارش را زودتر از آنچه حس‌تان می‌گوید ثبت کنید، نه دقیقهٔ آخر.
• باران آن صبح همه‌چیز را عوض می‌کرد؛ بهتر بود ماشین بگیرد و زودتر راه بیفتد. کسی که ناچار است با موتور برود، لباس و وسایل را برای باران و سرما آماده می‌کند.
• کارتن نمونه‌محصول یا لولهٔ نقشه را، به‌جای یک پوشه، باید جدا فرستاد؛ پیک موتوری بسته را دست‌به‌دست به پذیرش دفتر می‌رساند و مسافر سبک سوار می‌شود.
• نقطه‌ای که روی نقشه مدتی تکان نمی‌خورد، احتمالاً پشت همان گره ترافیکی مانده است. کنار خیابان بمانید و جای سوار شدن را عوض نکنید؛ دنبال راننده دویدن به خیابان بعدی، پیدا کردن شما را سخت‌تر می‌کند.