تیم شیپ‌نو
خلاصهٔ مقاله
- پیش از حرکت دو طرف موتور را نگاه کنید؛ هیچ گوشه‌ای از چادر، مانتو یا شال نباید پایینتر از لبهٔ زین باشد.
- در بیشتر موتورهای شهری زنجیر سمت چپ و اگزوز سمت راست است؛ پارچهٔ آویزان در هر دو سمت خطر دارد.
- دو طرف نشستن پایدارتر از یکوری نشستن است؛ اگر لباس اجازه نمیدهد، آن سفر را با ماشین بروید.
- اگر نمی‌خواهید کمر راننده را بگیرید، دستگیرهٔ پشت زین را با دو دست بگیرید و از اول به راننده بگویید.
- مبدأ، مقصد و ساعت حرکت را برای یک نفر بفرستید و قرار بگذارید رسیدنتان را خبر بدهید.
تاکسی موتور برای خانم‌ها همان سفر تک‌نفرهٔ سریع درون‌شهری است و فرقش در چند جزئیات عملی است که بیشترشان به لباس برمی‌گردد. گوشهٔ چادر یا دامن مانتویی که به چرخ و زنجیر برسد، از هر سرعتی خطرناک‌تر است. کیف باید از روی بدن رد شود، جای دست‌ها از قبل معلوم باشد و کسی از مسیر سفر خبر داشته باشد. این پرسش‌ها را پیش از سوار شدن مرور کنید.
چادر، مانتو یا شال؛ چیزی تا نزدیک چرخ پایین می‌آید؟
پرسش اول همین است، چون پارچه‌ای که به چرخ عقب یا زنجیر برسد در یک لحظه کشیده میشود و می‌تواند مسافر را از روی زین پایین بکشد. در بیشتر موتورهای رایج شهری، زنجیر و چرخ‌دندهٔ عقب سمت چپ است و اگزوز سمت راست. پارچهٔ آویزان در هر دو طرف دردسر دارد: سمت چپ ممکن است لای زنجیر یا پره‌های چرخ برود و سمت راست روی اگزوز داغ بنشیند. بسیاری از پارچه‌های چادری مصنوعی‌اند و روی اگزوز داغ جمع می‌شوند یا سوراخ برمی‌دارند.
چادر را پیش از راه افتادن جمع کنید. لبههای پایینی را از دو طرف بالا بیاورید و زیر رانها بگذارید، طوری که هیچ چینی پایینتر از لبهٔ زین نماند. دو لبهٔ جلو را با یک سنجاق یا گیرهٔ چادر روی سینه به هم وصل کنید تا باد بازش نکند و دست‌ها برای گرفتن آزاد بماند. چادرهای آستین‌دار، مثل چادر ملی یا عربی، معمولاً روی موتور بهتر سر جایشان می‌مانند. در باران، چادر خیس سنگین میشود و به ساق می‌چسبد؛ نکته‌های سفر با موتور در باران و سرما برای چنین روزهایی نوشته شده است.
دامن مانتوی بلند، به‌خصوص مانتوی جلوباز یا چاک‌دار، همین حکم را دارد. دکمه‌ها را تا پایین ببندید، بند کمر را گره بزنید و دامن را زیر رانها جمع کنید. سرهای شال و روسری را هم آزاد رها نکنید؛ گره بزنید و داخل یقه بگذارید. زیر کلاه ایمنی، مقنعه یا شال نازکِ سنجاق‌شده کمتر جابه‌جا میشود.
جواب خوب: نشسته‌اید، به دو طرف نگاه کرده‌اید و هیچ پارچه‌ای پایینتر از زین نیست. زنگ خطر: گوشه‌ای از چادر تا نزدیک رکاب آویزان است و با خودتان می‌گویید مسیر کوتاه است. از راننده هم بخواهید پیش از حرکت نگاهی به سمت زنجیر بیندازد؛ این درخواست عجیبی نیست و راننده‌ای که کارش را بلد است، خودش هم همین کار را میکند. در سفر تاکسی موتور برای خانم‌هایی که چادر یا مانتوی بلند می‌پوشند، همین چند ثانیه وارسی از هر نکتهٔ دیگری مهم‌تر است.
دو طرف بنشینم یا یک طرف؟
دو طرف نشستن، یعنی هر پا روی یک رکاب، پایدارترین حالت است. وزن مسافر وسط موتور می‌ماند، زانوها می‌توانند زین را بگیرند و در پیچها بدن با موتور همجهت میشود. یکوری نشستن، که گاهی به خاطر چادر یا دامن انتخاب میشود، وزن را به یک طرف میبرد. پاها رکاب درستی ندارند و در ترمز ناگهانی بدن به جای جلو رفتن میپیچد.
در تاکسی موتور برای خانم‌ها، شیوهٔ نشستن بیش از هر چیز به لباس بستگی دارد. اگر لباستان اجازهٔ دو طرف نشستن را نمیدهد، آن سفر را با ماشین بروید؛ این احتیاط است، نه سخت‌گیری. نشانهٔ درست: هر دو پا روی رکاب است و دامن زیر پاها جمع شده. نشانهٔ هشدار: یکوری نشسته‌اید، یک دستتان چادر را نگه داشته و دست دیگر دستگیره را. دوران بارداری هم از همان موقعیت‌هایی است که ماشین انتخاب مطمئن‌تری است؛ فهرست کامل‌تر این موارد در باورهای رایج دربارهٔ ایمنی تاکسی موتور آمده است.
اگر نخواهم کمر راننده را بگیرم، کجا را بگیرم؟
دستگیرهٔ پشت زین را با هر دو دست بگیرید و با زانوها کمی به زین فشار بیاورید؛ این حالت برای سفر شهری کافی است. بیشتر موتورهای شهری پشت زین دستگیره یا باربندی فلزی دارند. گرفتن آن با یک دست، در حالی که دست دیگر بند کیف یا لبهٔ چادر را نگه داشته، کافی نیست. کولهٔ کوچک یا کیفی که جلوی بدن و بین شما و راننده قرار بگیرد، فاصله را حفظ میکند و در ترمزها ضربه را می‌گیرد.
از اول به راننده بگویید دستگیره را می‌گیرید. راننده‌ای که این را بداند، گاز و ترمز را نرمتر می‌گیرد، چون می‌داند مسافرش در شتاب‌گیری بیشتر به عقب کشیده میشود. جوابی که باید بشنوید چیزی شبیه «باشه، آروم می‌رم» است. اگر راننده حرفتان را نشنیده گرفت و با گازهای تند راه افتاد، همان اول بگویید آرام‌تر برود. گرفتن کمر راننده پایدارتر است، ولی انتخاب با خود شماست؛ مهم این است که هر دو دست جایی را محکم گرفته باشد.
کیف و گوشی: روی بدن یا آویزان از دست؟
کیف باید از روی بدن رد شود و جلوی شما باشد. کیف دوشی‌ای که بندش از روی سینه می‌گذرد و زیپش بسته است، تمام راه سر جایش می‌ماند. آویزان کردن کیف دستی از مچ یا آرنج یعنی تاب خوردنش در هر دست‌انداز؛ دست از دستگیره دور میشود و کیف ممکن است به طرف چرخ برود. دستگیرهٔ پشت زین و فرمان موتور هم جای آویزان کردن کیف نیست.
کیسه‌های خرید جای خود را دارند. یک کیسهٔ نایلونی پر که از انگشت آویزان است، با هر پیچ تاب می‌خورد و یک دست شما را عملاً از کار می‌اندازد. بعد از خرید بازار، خودتان با موتور برگردید و کیسه‌ها را با پیک جداگانه بفرستید. گوشی هم در کیف زیپ‌دار یا جیب داخلی بماند و تماس وسط راه بعد از رسیدن جواب داده شود. نشانهٔ خوب این است که هر دو دستتان خالی است و کیف بی‌حرکت روی بدن مانده؛ زنگ خطر، دستی است که چیزی جز دستگیره در آن است.
چه کسی باید از مسیر این سفر خبر داشته باشد؟
دست‌کم یک نفر باید بداند از کجا به کجا می‌روید و کی راه افتاده‌اید. پیش از سوار شدن، مبدأ، مقصد و ساعت حرکت را برای یکی از اعضای خانواده یا دوستی بفرستید و قرار بگذارید رسیدنتان را خبر بدهید. هر مشخصاتی که هنگام سفارش از راننده به شما داده میشود، با کسی که جلوی شما ایستاده مقایسه کنید. جور نبود؟ سوار نشوید و با ۱۸۰۰ تماس بگیرید.
در سفر با تاکسی موتور شیپ‌نو موقعیت راننده روی نقشهٔ اپلیکیشن پیداست. کسی که سفر را برایتان سفارش داده هم می‌تواند مسیر را روی نقشه دنبال کند. خبر دادن مسیر به یک نفر فقط به کار تاکسی موتور برای خانم‌ها نمی‌آید؛ هر مسافری، به‌خصوص در سفرهای شب، از آن سود میبرد. بعد از تاریک شدن هوا، جای سوار و پیاده شدن را جلوی یک در روشن یا ورودی ساختمان بگذارید، نه ته کوچهٔ تاریک.
وضع خوب این است که یک نفر، مثلاً خواهرتان، بداند ساعت هفت راه افتاده‌اید و منتظر پیامتان باشد. وضع نگران‌کننده این است که هیچ‌کس نداند کجا هستید و گوشی هم ته کیف مانده باشد.
تاکسی موتور برای خانم‌ها: پیش از حرکت به راننده چه بگوییم؟
چند جملهٔ کوتاه پیش از حرکت بیشتر سوءتفاهم‌ها را از بین میبرد:
- «من دستگیره رو می‌گیرم، لطفاً ترمزها رو نرم بگیرید.»
- «عجله ندارم، آروم برید.»
- «جلوی در ساختمان نگه دارید، نه سر کوچه.»
- «تا کامل نایستید پیاده نمی‌شم.»
این‌ها درخواست‌های عادی یک مسافرند و راننده‌ای که کارش را جدی می‌گیرد، با آن‌ها مشکلی ندارد. اگر وسط راه چیزی ناراحتتان کرد، از رفتار راننده تا مسیری که به نظرتان درست نیست، بخواهید در جای شلوغ و روشنی مثل جلوی یک مغازهٔ باز نگه دارد. پیاده شوید، با پشتیبانی شیپ‌نو در ۱۸۰۰ تماس بگیرید و ماجرا را بگویید. برای این تصمیم لازم نیست دلیلی محکم‌تر از حس خودتان داشته باشید.
سوالات متداول
با چادر میشود سوار تاکسی موتور شد؟
بله، به شرطی که چادر پیش از حرکت جمع شود. لبههای پایینی را زیر رانها بگذارید، دو لبهٔ جلو را با سنجاق یا گیره روی سینه به هم وصل کنید و مطمئن شوید هیچ چینی پایینتر از زین نیست. اگر چادر جمع نمیشود یا مجبورید یکوری بنشینید، آن سفر را با ماشین بروید.
اگر نخواهم کمر راننده را بگیرم، کجای موتور را بگیرم؟
دستگیره یا باربند فلزی پشت زین را با هر دو دست بگیرید و با زانوها کمی به زین فشار بیاورید. کیف یا کولهٔ کوچکی که جلوی بدن است، فاصله را حفظ میکند. پیش از حرکت به راننده بگویید دستگیره را گرفتهاید تا ترمز و گاز را نرمتر بگیرد.
یکوری نشستن روی ترک موتور چه خطری دارد؟
یکوری نشستن وزن مسافر را به یک طرف میبرد، پاها رکاب درستی ندارند و در ترمز ناگهانی بدن میپیچد. در پیچها هم مسافر نمیتواند با موتور همجهت شود. دو طرف نشستن، با هر پا روی یک رکاب، پایدارتر است و اگر لباس اجازهاش را نمیدهد، ماشین انتخاب بهتری است.
پیش از سوار شدن چه اطلاعاتی از سفر را برای خانواده بفرستم؟
مبدأ، مقصد، ساعت حرکت و هر مشخصاتی را که از راننده در دست دارید برای یک نفر بفرستید و قرار بگذارید رسیدنتان را خبر بدهید. اگر خود او سفر را برایتان سفارش داده باشد، موقعیت راننده را روی نقشهٔ اپلیکیشن هم میبیند.
موضوع‌ها: تاکسی موتور، ترک‌نشین، چادر و مانتو، سفر شهری
